Welkom op mijn website.
Wie ben ik?
Ik ben Bianca Kleijwegt. Moeder van twee prachtige dochters en juf van de allerleukste leerlingen. En auteur van "voor ons is ze heel gewoon" en "wandelend langs het onbekende".
Al vanaf mijn jongste jeugd schrijf ik verhalen en gedichten. Het schrijven is voor mij een tweede natuur. Als kind vertelde ik al verhalen aan mijn neefje en nichtje als ik op mocht passen. Als tiener vatte ik al mijn tegenstrijdige gevoelens in gedichten.
Nadat mijn kinderen werden geboren heb ik het dichten en schrijven weer opgepakt. Zij vormen een onuitputtelijke bron om over te schrijven.
In eerste instantie schreef ik vooral gedichten. Nadat mijn jongste dochter is geboren ben ik meer verhalen gaan schrijven. In eerste instantie om alles wat we meemaakten van me af te schrijven. Het was een emotionele rollercoaster waar we ongevraagd in terecht waren gekomen.
Mijn jongste dochter (2005) heeft een lichamelijke beperking en zit in een rolstoel. Ze heeft osteogenesis imperfecta, dit betekent letterlijk: onvolmaakte botaanmaak. Hierdoor heeft ze o.a. benen, armen, tenen, vingers en haar stuitje gebroken. Ze heeft ook een energiebeperking en is op vele vlakken kwetsbaar. Ziekenhuisafspraken, keukentafelgesprekken en bureaucratie is ons dan ook niet vreemd. Door haar en dankzij haar heb ik vele korte verhalen geschreven over wat wij zoal tegenkomen en meemaken.
De laatste jaren ben ik ook actief als dichter. Waarbij ik gedichten schrijf en voordraag bij verschillende gelegenheden. En eind vorig jaar heb ik mijn eerste bundel uitgegeven.
©biancakleijwegt
Wie ben ik?
Ik ben Bianca Kleijwegt. Moeder van twee prachtige dochters en juf van de allerleukste leerlingen. En auteur van "voor ons is ze heel gewoon" en "wandelend langs het onbekende".
Al vanaf mijn jongste jeugd schrijf ik verhalen en gedichten. Het schrijven is voor mij een tweede natuur. Als kind vertelde ik al verhalen aan mijn neefje en nichtje als ik op mocht passen. Als tiener vatte ik al mijn tegenstrijdige gevoelens in gedichten.
Nadat mijn kinderen werden geboren heb ik het dichten en schrijven weer opgepakt. Zij vormen een onuitputtelijke bron om over te schrijven.
In eerste instantie schreef ik vooral gedichten. Nadat mijn jongste dochter is geboren ben ik meer verhalen gaan schrijven. In eerste instantie om alles wat we meemaakten van me af te schrijven. Het was een emotionele rollercoaster waar we ongevraagd in terecht waren gekomen.
Mijn jongste dochter (2005) heeft een lichamelijke beperking en zit in een rolstoel. Ze heeft osteogenesis imperfecta, dit betekent letterlijk: onvolmaakte botaanmaak. Hierdoor heeft ze o.a. benen, armen, tenen, vingers en haar stuitje gebroken. Ze heeft ook een energiebeperking en is op vele vlakken kwetsbaar. Ziekenhuisafspraken, keukentafelgesprekken en bureaucratie is ons dan ook niet vreemd. Door haar en dankzij haar heb ik vele korte verhalen geschreven over wat wij zoal tegenkomen en meemaken.
De laatste jaren ben ik ook actief als dichter. Waarbij ik gedichten schrijf en voordraag bij verschillende gelegenheden. En eind vorig jaar heb ik mijn eerste bundel uitgegeven.
©biancakleijwegt