'Chips zijn ook aardappelen'
‘Elk kind heeft weleens een periode dat het slecht eet’, ‘jullie moeten gewoon wat strenger zijn’. Dat zijn opmerkingen die Bianca en haar man vaak hoorden. Hun dochter had problemen met eten. Van ARFID hadden ze nog nooit gehoord en de artsen al helemaal niet.
Voor de vereniging Nee-eten schreef ik een ervaringsverhaal over ARFID.
Naast dat onze dochter een chronische ziekte (OI) en een lichamelijke beperking heeft, heeft ze ook Arfid. Als we het doen, doen we het ook goed. Misschien is het een beetje ondergesneeuwd door haar OI, maar daardoor niet minder aanwezig.
We weten nog niet zo lang dat ze ARFID heeft, of beter gezegd: We weten nog niet zo lang dat het een naam heeft, dat er meer kinderen/mensen zijn die hetzelfde hebben als wat zij heeft. Als we dat eerder hadden geweten, had het heel veel strijd gescheeld. Niet zozeer strijd met ons kind, want wij hebben altijd wel doorgehad dat ze wel wilde, maar niet kon. De strijd was met artsen, diëtisten, school etc. Altijd maar weer uitleggen dat ze zich niet aanstelde. Nee, dwang helpt niet. Negeren ook niet. Ze gaat niet vanzelf eten.
Daarnaast is ze ook behept met een stuk gezonde eigenwijsheid. Al die strijd die over haar kleine hoofd werd uitgevochten had een sterk effect: ze stopte helemaal met eten. Dat was het moment dat we wanhopig werden.